2009 ജൂൺ 12, വെള്ളിയാഴ്‌ച

ഗവര്‍ണ്ണര്‍ തെരുവില്‍ കോലങ്ങളായി കത്തിയമരുമ്പോള്‍

ഓരോ കേരളീയന്റെയും മനസ്സില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഉയര്‍ന്ന് വരുന്ന ഒരു ചോദ്യമാണ് ‘എന്തുക്കൊണ്ട് നമ്മുടെ ഗവര്‍ണ്ണര്‍ (മാര്‍) തെരുവിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കപ്പെടുന്നു?’ അവരുടെ കോലങ്ങള്‍ കത്തിച്ചുക്കൊണ്ട് അഗ്നിശുദ്ധി വരുത്തുന്നു? വളരെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പു തന്നെ ഗവര്‍ണ്ണര്‍മാര്‍ വിമര്‍ശനങ്ങള്‍ക്ക് വിധേയരായിട്ടുണ്ട്. കേരളത്തില്‍ ആദ്യമായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു സര്‍ക്കാരിനെ പിരിച്ചു വിട്ട അന്നു മുതല്‍ക്ക് ഗവര്‍ണ്ണര്‍ പദവി ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. അന്നു മുതല്‍ക്കാണ് ആ പദവി ദുരുപയോഗം ചെയ്യപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയത്. ഒരു സംസ്ഥാനത്തിന്റെ തലവനായി അവരോധിക്കപ്പെട്ട വ്യക്തി എന്ത് കൊണ്ട് ഇങ്ങിനെ ദുരുപയോഗം ചെയ്യപ്പെടുന്നു? ആരാണ് യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ കുറ്റക്കാര്‍ ? ഇപ്പോള്‍ വീണ്ടും ഈ പ്രശ്നം ഉയര്‍ന്നു വരുവാന്‍ കാരണം, സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാരിന്റെ തീരുമാനത്തെ മറി കടന്നുക്കൊണ്ട് പിണറായിക്കെതിരെ പ്രോസിക്യൂഷന് അനുമതി കൊടുത്തപ്പോഴാണ്.

ഇന്ത്യന്‍ ഭരണഘടന രാഷ്ട്രപതിക്കായാലും ഗവര്‍ണ്ണര്‍ക്കായാലും പരിമിതമായ അവകാശങ്ങളെ നല്‍കിയിട്ടുള്ളുവെന്ന് അഡ്വ. ദാമോദരനെ പോലുള്ളവര്‍ സമര്‍ത്ഥിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല അവര്‍ തെരഞ്ഞടുക്കപ്പെട്ട സര്‍ക്കാരുകളോട് വിധേയപ്പെട്ട് പ്രവര്‍ത്തിക്കണമെന്ന് ബഹു. സുപ്രീംകോടതിയും അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാരുകളുടെ തലവനാണ് ഗവര്‍ണ്ണര്‍മാര്‍ . അവര്‍ വഴിവിട്ട് പ്രവര്‍ത്തിക്കുമ്പോള്‍ അവിടെ ഭരണഘടാന ലംഘനം ഉടലെടുക്കുന്നു. ചട്ടങ്ങള്‍ ലംഘിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ അവിടെ പ്രതിഷേധത്തിന്റെ കാറ്റ് വീശുന്നത് സ്വാഭാവികം. വിവിധ തലങ്ങളില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്ത രീതിയില്‍ പ്രതിഷേധങ്ങള്‍ ഉയരും. അതിലൊന്നു മാത്രമായി മാത്രമെ കോലം കത്തിക്കലിനെ നമുക്ക് കാണാന്‍ കഴിയൂ.

യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ എന്തിനാണ് നമുക്കൊരു ഗവര്‍ണ്ണര്‍ ? ഏതു രീതിയിലാണ് ഗവര്‍ണ്ണര്‍മാര്‍ ദൈനംദിന ഭരണത്തില്‍ പങ്കുവഹിക്കുന്നത്? ജനാധിപത്യ രീതിയില്‍ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു സര്‍ക്കാര്‍ ഭരിക്കുമ്പോള്‍ പിന്നെന്തിന്ന് ഒരു നോമിനിയായുള്ള ഗവര്‍ണ്ണര്‍ ? ജനങ്ങള്‍ സവിസ്തരം ചര്‍ച്ച ചെയ്യേണ്ട ഒരു വിഷയമാണിത് എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. ഇനി നിര്‍ബന്ധമായും വേണമെങ്കില്‍ എന്തു കൊണ്ട് രാഷ്ട്രപതിയെ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നതു പോലെ ഗവര്‍ണ്ണര്‍മാരെ തെരഞ്ഞെടുത്തു കൂടാ? അങ്ങിനെ വന്നാല്‍ അതാത് സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ താല്പര്യങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കുന്നവരായിരിക്കും അവര്‍ . ജനമനസ്സില്‍ അവരെ കുറിച്ചുള്ള മതിപ്പ് ഇരട്ടിക്കുകയേയുള്ളൂ. ഇപ്പോഴുള്ളതു പോലെ കേന്ദ്രസര്‍ക്കാരിന്റെ റമ്പര്‍ സ്റ്റാമ്പാകേണ്ടി വരില്ല.

കണ്ണും കാതും കാലും കൈയും പ്രവര്‍ത്തിക്കാതെ വരുമ്പോള്‍ വിശ്രമിക്കാനൊരിടം എന്ന നിലക്കാണ് ഇപ്പോള്‍ ഗവര്‍ണ്ണര്‍ പദവി. നമ്മുടെ കേരളത്തില്‍ നിന്നൊരു ലീഡുള്ള നേതാവ് ഇപ്പോള്‍ ഡല്‍ഹിയില്‍ തമ്പടിച്ചു കിടക്കുന്നു. എവിടെയെങ്കിലും ഒരു ഗവര്‍ണ്ണര്‍ പദവി കിട്ടുമോ എന്ന് നോക്കാന്‍ .....! ഇങ്ങിനെയുള്ളവരെയാണോ നമ്മള്‍ നമ്മുടെ ജനാധിപത്യ സര്‍ക്കാരുകളെ നയിക്കാന്‍ കൊണ്ടു വരേണ്ടത്? ഈയൊരു പദവി സംരക്ഷണത്തിനു വേണ്ടി നമ്മള്‍ എത്രമാത്രം രൂപയാണ് പ്രതിവര്‍ഷം ചെലവഴിക്കേണ്ടി വരുന്നത്. എന്നിട്ടോ അവരുടെ വിവേചനാധികാരം ഉപയോഗിച്ച് ജനാധിപത്യ സര്‍ക്കാരുകളെ കശാപ്പ് ചെയ്യുന്നു. ‘വിവേചനാധികാരം’ എന്ന വാക്കു തന്നെ വിമര്‍ശിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. വിവേചനം എന്നാല്‍ തരംതിരിക്കല്‍ എന്ന അര്‍ത്ഥം വരും. ഇവിടെ അവര്‍ തരംതിരിവ് നടത്തി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു. ‘വിവേകജ്ഞാനം’ എന്ന പദമായിരിക്കും കൂടുതല്‍ യോജിക്കുക. വിവേകപൂര്‍ണമായി ചിന്തിച്ച് പ്രവര്‍ത്തിക്കേണ്ടവരാണ് ഗവര്‍ണ്ണര്‍മാര്‍ .

ഇവിടെ നാം കാണുന്നത് വര്‍ണ്ണവിവേചനം പോലെ ഒരു പിണറായി വിവേചനം. പിണറായിയല്ലെങ്കില്‍ ആന്റണിയായാലും ശരിയല്ലാത്ത നിലപാട് അപലപിക്കപ്പെടണം. എതിര്‍ക്കപ്പെടണം. ജനത്തിന്നു മുന്‍പില്‍ അവതരിപ്പിക്കണം. ഒരു പൊതു ചര്‍ച്ചക്ക് വഴിയിടണം. അതാണ് നാം കേരളത്തില്‍ ഇപ്പോള്‍ കണ്ട് വരുന്നത്. ആരും വിമര്‍ശനത്തില്‍ നിന്ന് അതീതരല്ല. കാലഘട്ടത്തിനനുസരിച്ച് നമ്മള്‍ എല്ലാറ്റിലും മാറ്റം വരുത്തണം. തെറ്റായ വിധി നമ്മുടെ നീതിപീഠങ്ങളില്‍ നിന്നുണ്ടാകുമ്പോള്‍ അതിനെതിരെയും ശരിയായ വിമര്‍ശനം ജനങ്ങളില്‍ നിന്ന് ഉണ്ടാവേണ്ടതുണ്ട്. പക്ഷെ എന്തുക്കൊണ്ടോ കോടതിയലക്ഷ്യമെന്ന് പറഞ്ഞ് അതിനെ നമ്മുടെ ഭരണവര്‍ഗ്ഗം തടയിടുന്നു. വിമര്‍ശനത്തില്‍ നിന്നും സ്വയവിമര്‍ശനത്തില്‍ നിന്നുമാണ് ശരിയായ ജനാധിപത്യ ബോധം ജനമനസ്സില്‍ രൂപം കൊള്ളുന്നത്.

ഇതില്‍ നിന്നൊക്കെ വ്യതിചലിക്കുന്നു എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുമ്പോള്‍ ജനം തെരുവിലേക്കിറങ്ങുന്നു. ആരാണെങ്കിലും അവരുടെ കോലം കത്തിച്ച് അഗ്നിശുദ്ധി വരുത്തുന്നു. അവിടെ കോടതിയും ഗവര്‍ണ്ണരും ഒഴിവാക്കപ്പെടുന്നില്ല. ജനങ്ങള്‍ക്കായിരിക്കണം നിയമങ്ങളും കീഴ്വഴ്ക്കങ്ങളും. അല്ലാതെ നേരെ വിപരീതമായിരിക്കരുത്.

2009 ജൂൺ 6, ശനിയാഴ്‌ച

വെറുതെ എന്തിന് സമയവും പണവും ചെലവാക്കുന്നു ?


കഴിഞ്ഞ കൂറെ മാസങ്ങളായി നമ്മുടെ കേരളത്തില്‍ രാവിലെ മുതല്‍ വൈകീട്ട് വരെ ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്ന ഒരു വിഷയമാണ് എസ് എന്‍ സി ലാവ്ലിന്‍ അഴിമതി. കേരളത്തിലെ ആബാലവൃദ്ധം ജനങ്ങള്‍ക്കും ഇപ്പോള്‍ ആ വിഷയത്തില്‍ നല്ല പരിജ്ഞാനം ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടായിരിക്കും. കഴിഞ്ഞ എല്‍ ഡി എഫ് മന്ത്രി സഭാ കാലത്ത് വൈദ്യുതി ബോര്‍ഡ് നല്‍കിയ ഒരു കരാറിനെ ചൊല്ലിയുള്ളതാണ് പ്രസ്തുത അഴിമതി ആരോപണം. ആരോപണത്തിന് വിധേയരായിട്ടുള്ളവര്‍ സി പി എം മ്മിന്റെ സംസ്ഥാന സിക്രട്ടറി പിണറായി വിജയനും മുന്‍ വൈദ്യുതി ബോര്‍ഡ് ചെയര്‍മാനും ഊര്‍ജ്ജ വകുപ്പ് മേധാവിയും മറ്റും.

പിണറയി വിജയനും മറ്റും പൈസ കൈപ്പറ്റി എന്ന് ഇതു വരെയും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. പക്ഷെ രാഷ്ട്രീയ ഗൂഡാലോചന നടത്തി എന്നു പറയുന്നു. എന്തിനാകാം ഈ ഗൂഡാലോചന നടത്തിയിരിക്കുന്നത്? മലബാര്‍ ക്യാന്‍സര്‍ സെന്ററിന്ന് സഹായലബ്ദിക്കായിട്ടാണ് ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു കരാറില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്നതെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. പക്ഷെ എത്രത്തോളം സഹായം ലഭിച്ചെന്ന് നമുക്ക് അറിയാം..! ഇത് നടന്ന് മറ്റൊരു ഭരണം ഇവിടെ കഴിഞ്ഞു. യു ഡി എഫിന്റേത്. ഈ അഞ്ചു വര്‍ഷത്തിന്നുള്ളില്‍ പിണറായി വിജയന് എതിരെ ഒരു ചെറുവിരല്‍ അനക്കാന്‍ പോലും ഇവിടത്തെ കോണ്‍ഗ്രസ്സ്ക്കാര്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഇപ്പോള്‍ അവര്‍ പിണറായി വിജയനെയും മറ്റും തൂക്കിലേറ്റുവാന്‍ കാസര്‍ക്കോട്ടു മുതല്‍ കന്യാകുമാരി വരെ ഓടി നടക്കുന്നു....! എന്തൊരു രാജ്യസ്നേഹം. അഴിമതിക്കെതിരെ ആത്മാര്‍ത്ഥതയുണ്ടെങ്കില്‍ അവര്‍ ജി. കാര്‍ത്തികേയനെയും കേസില്‍ പ്രതി ചേര്‍ക്കുവാന്‍ ആവശ്യപ്പെടണം. നമുക്കാവശ്യം അഴിമതിക്കാരെ ശിക്ഷിക്കുക എന്നുള്ളതാണ്. അവര്‍ ഏതു പക്ഷത്തിന്റെ ആള്‍ എന്നുള്ളതല്ല.

ഇവിടെയാണ് നമുക്ക് സി ബി ഐയുടെ സത്യസന്ധതയില്‍ സംശയം തോന്നുന്നത്. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ എത്ര അഴിമതിക്കാരായ രാഷ്ട്രീയക്കാരാണ് ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്? നമുക്കറിയാം രാഷ്ട്രീയക്കാരില്‍ അപൂര്‍വ്വം പേരെ മാത്രമെ ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളൂ. തെറ്റു ചെയ്തവര്‍ ശിക്ഷിക്കപ്പെടണം എന്ന വിഷയത്തില്‍ ആര്‍ക്കും എതിര്‍പ്പുണ്ടാകില്ല. അത് പിണറായിയായാലും ആന്റണിയായാലും.

ഇക്കഴിഞ്ഞ പാര്‍ലിമെന്റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഏതെല്ലാം വിഷയങ്ങളാണ് ഉയര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് വന്നത്? പിണറായി കുറ്റാരോപണ വിധേയമായ ലാവ്ലിന്‍ കേസും ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ വര്‍ഗ്ഗീയ വാദികളുമായുള്ള കൂട്ട്ക്കെട്ടും. ഇതൊക്കെ മാത്രമായിരുന്നോ നമ്മെ ബാധിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങള്‍ ? ഇന്‍ഡ്യയുടെ രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തീക-സുരക്ഷാ മേഖലകളില്‍ കൈയേറ്റം നടത്തുന്ന വൈദേശിക ഇടപ്പെടലിനെ കുറിച്ച് ആരെങ്കിലും ചര്‍ച്ച ചെയ്തിരുന്നുവോ ? രാജ്യത്ത് വര്‍ദ്ധിച്ചുക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വിലക്കയറ്റവും തൊഴില്‍ നിഷേധത്തെയും കുറിച്ച് ക മ എന്ന് ആരെങ്കിലും മിണ്ടിയോ ? സാമ്രാജ്യത്ത ശക്തികളോട് ഇന്‍ഡ്യ അടുത്തുക്കൊണ്ട് നമ്മുടെ ചേരിചേരാ നയത്തില്‍ വെള്ളം ചേര്‍ക്കുന്നത് നേതാക്കന്മാര്‍ എന്തുക്കൊണ്ട് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുന്നു ? രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികളല്ലെങ്കില്‍ മറ്റ് ആരാണ് ഇത് ഏറ്റെടുക്കുന്നത് ?

ജനങ്ങള്‍ ആകാംക്ഷയോടു കൂടി കാണുന്ന ഇടതുപക്ഷമാണെങ്കില്‍ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയം മാത്രം സ്വപ്നം കണ്ട് നടക്കുന്നു. തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ വിജയിക്കാതെ വരുമ്പോള്‍ കാരണമന്വേഷിക്കാതെ മാധ്യമങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പിലിരുന്ന് നീട്ടി പരത്തി ചിരിച്ച് സായൂജ്യം കൊള്ളുന്നു...! സംസ്കാരം നശിക്കാത്ത സാംസ്കാരിക നേതാക്കന്മാര്‍ അവരെ ഇരിക്കുന്നിടം വൃത്തിക്കേടാക്കുന്നവരെന്ന് വിളിച്ച് പരിഹസിക്കുന്നു. പോരെ പൂരം ? വിഷയദാരിദ്ര്യം പിടിച്ച മാധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് വീണുക്കിട്ടിയ കനിയെന്ന വണ്ണം അതിനെ ഹെയര്‍ സ്പിലിറ്റിംങ് അനാലൈസിസ് നടത്താനൊരു അവസരം. നേതാക്കന്മാരെ സ്റ്റുഡിയോവിലേക്ക് വിളിച്ചു വരുത്തി ചര്‍ച്ച നടത്തുന്നു. ടിവി സ്റ്റുഡിയോവിലിരുന്ന് രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തനം നടത്തുന്ന നേതാക്കന്മാരെ കൊണ്ട് കേരളം ഇപ്പോള്‍ പൊറുതി മുട്ടിയിരിക്കയാണ് വാസ്തവത്തില്‍.

ഒരു ചിരിയെ കുറിച്ച് ഇത്രമാത്രം ചര്‍ച്ച ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടോ? മറ്റൊരു വിഷയവും നമ്മുടെ മുന്നിലില്ലെ? മാധ്യമങ്ങളെ ജനങ്ങള്‍ ധര്‍മം പഠിപ്പിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ധര്‍മം മറക്കുന്ന മാധ്യമങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ മാധ്യമ ഫാഷിഷമാണ് ചെയ്ത് കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അറിയാനുള്ള അവകാശത്തെ അവര്‍ ഹനിക്കുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യ നിഷേധം. ഇത് ഫാഷിഷത്തിന്റെ മുഖമുദ്രയാണ്. ഇവിടെ ജനങ്ങള്‍ അവരെ ഒറ്റപ്പെടുത്തേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഒറ്റക്കെട്ടായി അവരോട് പറയണം ‘വെറുതെ എന്തിന് സമയവും പണവും ചെലവാക്കുന്നു?’



2009 ജനുവരി 26, തിങ്കളാഴ്‌ച

ഒന്‍പതാമനില്‍ നിന്ന് ഒന്നാമനിലേക്ക്

CBI ആംഗലേയ ഭാഷയില്‍. നമ്മുടെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ കേന്ദ്ര കുറ്റന്വേഷണ ഏജന്‍സി അഥവ കാര്യാലയം എന്ന് വേണമെങ്കില്‍ പറയാം. രാജ്യത്തെ പരമോന്നത കുറ്റന്വേഷണ വിഭാഗം. ഒരുപാട് കേസുകളില്‍ തീര്‍പ്പ് കല്പിക്കാന്‍ മാത്രം കഴിവുള്ള അന്വേഷണ വിഭാഗം. പക്ഷെ ഈയിടെ അതിന്റെ പേരില്‍ അല്പം വൃത്തിക്കേട് പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് പത്ര വാര്‍ത്തകളില്‍ നിന്ന് നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയുന്നു. പത്രങ്ങളില്‍ കൂടി നമ്മള്‍ എല്ലാം മനസ്സിലാക്കി അറിവുള്ളവരായി തീരുന്നു. ചിലപ്പോളത് ഉള്ള അറിവിനെ ആശയ കുഴപ്പത്തിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നുള്ളത് ആരും പറയുന്നില്ല എന്നു മാത്രം. മാധ്യമങ്ങള്‍ ചിലപ്പോള്‍ മനുഷ്യനെ മേത്തരവും കീഴ്ത്തരവുമാക്കുന്നു. ചിലരതിനെ മാധ്യമ സിന്‍ഡിക്കേറ്റ് എന്നു വിളിക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. ‘ഹമ്പട കേമ നീയാര് ഞങ്ങളെ മാധ്യമ സിന്‍ഡിക്കേറ്റ് എന്ന് വിളിച്ച് ആക്ഷേപിക്കാന്‍?’ മാധ്യമങ്ങള്‍ അവരെ നികൃഷ്ട ജീവിയായി കാണുന്നു. വെറുക്കപ്പെട്ടവനെന്ന് വിളിക്കുന്നു. വെറുക്കപ്പെട്ടവനെന്ന് വിളിക്കുന്നവരെ അവര്‍ പൂവിട്ട് പൂജിക്കുന്നു. മാധ്യമങ്ങളാണ് ശരി, അവര്‍ മാത്രമാണ് ശരി എന്ന് സമൂഹത്തിന്റെ മേല്‍ അടിച്ചേല്പിക്കുന്നു. വസ്തുതകള്‍ അവര്‍ക്ക് പ്രാധാന്യമല്ല. വാര്‍ത്തകളാണ് അവര്‍ക്ക് പ്രധാനം. വസ്തുതകളില്ലാത്ത വാര്‍ത്തകളില്‍ അവര്‍ കാല്‍ തട്ടി വീഴുന്നു. വീണേടം വിഷ്ണുലോകം.

ദാ വരുന്നു എസ് എന്‍ സി ലാവ്ലിന്‍ ചാകര. കൊള്ളാം. ഒരു മാസത്തിന്നുള്ള വകയുണ്ട്. വലയില്‍ കുടുങ്ങിയതോ കൊമ്പന്‍ സ്രാവ്. പറയണോ പൂരം? പിന്നീടങ്ങോട്ട് വില്പന തന്നെ. ഐസിലിട്ടതും ഉപ്പിലിട്ടതും. ചീഞ്ഞതാണോ നാറുന്നതാണോ എന്നൊന്നും നോക്കുന്നില്ല. ജനങ്ങള്‍ വാങ്ങുന്നെങ്കില്‍ വാങ്ങട്ടെ. നോക്കണെ നമ്മുടെ മാധ്യമങ്ങളുടെ നിഷ്പക്ഷ നിലപാട്...! അവരങ്ങോട്ട് കുറ്റവാളിയെ നിശ്ചയിക്കും. പിന്നെന്തിനാണ് സിബിഐ? കോടതി? ന്യായമായും ജനത്തിന് തോന്നവുന്ന ചോദ്യം. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ഈ സിബിഐ കഷ്ടപ്പെട്ട് കൊണ്ടുവരുന്ന എല്ലാവരെയും കോടതി ശിക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ? അഭയ കേസില്‍ ജനത്തിന്നുയര്‍ന്ന ആശങ്കയാണിത്. കഷ്ടപ്പെട്ട് പല വിധ അനാലൈസിസുകള്‍ നടത്തി ഒരു വിതത്തില്‍ സത്യത്തിന്റെ ഇല വിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ വസന്തവും ഹേമന്തവും തൊട്ടുപിന്നാലെ ശിശിരവും വന്ന് അതിന്റെ ഇലയെല്ലാം അടര്‍ത്തിക്കളഞ്ഞു. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ മുറ്റത്ത് ഇല കൊഴിഞ്ഞ ഒരു വൃക്ഷമായി അഭയ കേസ് ഇപ്പോഴും നില കൊള്ളുന്നു. മുറിച്ചുമാറ്റണോ? അതോ വെള്ളമൊഴിച്ച് വീണ്ടും തളിര്‍ക്കുമോ എന്ന് നോക്കണോ? നമ്മുടെ ജനാധിപത്യം നിശ്ചയിക്കട്ടെ.

കേരളത്തിലെ കഴിഞ്ഞ മന്ത്രിസഭ ലാവ്ലിന്‍ കേസ് സിബിഐയ്ക്ക് വിട്ടത് മുതല്‍ക്കാണ് ചാകരയുടെ തുടക്കം. തുടക്കത്തില്‍ സിബിഐയ്ക്ക് ഈ കേസില്‍ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നുവെന്ന് പത്രങ്ങള്‍ വായിക്കുന്ന ജനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു സംസാരമുണ്ട്. പക്ഷെ പൊതുജനതാല്പര്യത്തിന്റെ പേരില്‍ ആരോ കോടതിയില്‍ സമര്‍പ്പിച്ച ഹരജിയാണ് സിബിഐയെക്കൊണ്ട് ഈ കേസ് ഏറ്റെടുപ്പിച്ചത്. നല്ലത്. പക്ഷെ ഈ പൊതുതാല്പര്യം സമൂഹത്തിന്റെ ദോഷമായി തീരരുത്. ആ‍ര്‍ക്കു വേണമെങ്കിലും പൊതുതാല്പര്യ ഹരജി നമ്മുടെ കോടതിയില്‍ നല്‍കാം. ഈ കേസുകളില്‍ പിന്നീട് തീര്‍പ്പ് കല്പിക്കുന്നതു വരെയുള്ള ചെലവും കോടതിയുടെ വിലപ്പെട്ട സമയത്തെയും കുറിച്ച് ആരും വ്യാകുലപ്പെടാറില്ല. ഈ കേസിന്ന് പ്രാധാന്യമില്ല എന്നല്ല പറഞ്ഞതിന്നര്‍ത്ഥം. കേസില്‍ ഒരു പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടിയുടെ സംസ്ഥാന സെക്രട്ടറിയാകുമ്പോള്‍ മാധ്യമങ്ങള്‍ക്കെന്ന പോലെ ജനങ്ങള്‍ക്കും ഉണ്ടാകും ഒരു ഉത്കണ്ഠ. സിബിഐയുടെ കുറ്റപത്രത്തില്‍ ഒന്‍പതാം സ്ഥാനത്ത് നില്‍ക്കുന്ന പ്രതി പിണറായി മാധ്യമത്തില്‍ ഒന്നാം സ്ഥാനത്ത് നില്‍ക്കുന്നു...! മാധ്യമങ്ങളുടെ സത്യസസ്ഡത.

ആരാണ് കേസില്‍ ഒന്നാം പ്രതി എന്ന് ജനത്തോട് ചോദിക്കരുത്. അവര്‍ക്കറിയില്ല. രണ്ടാം പ്രതിയാരാണെന്ന് ചോദിക്കരുത്. അവര്‍ക്കറിയില്ല. പക്ഷെ പിണറായി ആരാണെന്ന് അവരോട് ചോദിക്ക്, അവര്‍ പറയും ലാവ്ലിന്‍ പ്രതിയെന്ന്. ഇവിടെയാണ് നമ്മള്‍ കലഹിക്കേണ്ടത്. ലേബില്‍ നോക്കി എന്തിന്ന് നമ്മുടെ മാധ്യമങ്ങള്‍ പ്രതിയെ നിശ്ചയിക്കുന്നു? എന്ത് മാധ്യമ ധര്‍മമാണ് ഇവിടെ നിറവേറ്റുന്നത്? നീതിക്ക് വേണ്ടിയാണോ അവര്‍ അലമുറയിടുന്നത്? ഒരു വ്യക്തിയാണോ ഇവിടെ പ്രശ്നം? പിണറായി എന്ന് പറയുന്ന വ്യക്തിയില്‍ മാത്രം എന്തിനാണ് നമ്മളുടെ ചര്‍ച്ച ഒതുക്കി തീര്‍ക്കുന്നത്? മാതൃഭൂമിയില്‍ വന്ന റിപ്പോര്‍ട്ട് പ്രകാരം 86 കോടി രൂപ കേരളത്തിന്ന് ഈ ഇടപാടില്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് കേള്‍ക്കുന്നു. ഇതെങ്ങിനെ സംഭവിച്ചു? കരാര്‍ പ്രകാരം ലാവ്ലിന്‍ നമുക്ക് നല്‍കേണ്ട, മലബാര്‍ കാന്‍സര്‍ സെന്റെറിന്ന്, സഹായം തന്നുവോ? തുടര്‍ന്നുള്ള സര്‍ക്കാര്‍ ഇതിന് എന്തെങ്കിലും നടപടി എടുത്തുവോ? ഇതൊക്കെയായിരിക്കണ്ടെ നമ്മുടെ ചര്‍ച്ചകള്‍? പക്ഷെ മാധ്യമങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ചയെ വഴി തിരിച്ച് വിടുന്നു. എന്തിന്ന്, ആര്‍ക്കു വേണ്ടി?

പിണറായിയല്ല നമ്മുടെ വിഷയം. സി എ ജി റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ പറയുന്ന കേരളത്തിന്റെ നഷ്ടമാണ് നമുക്ക് വലുത്. പിണറായിയെ ചുറ്റിപ്പറ്റി ചര്‍ച്ച പോകുമ്പോള്‍ ജനങ്ങള്‍ സംശയിക്കുന്നു, വ്യക്തിഹത്യയാണോ ഇതിന്റെ പിന്നില്‍? കുറ്റപത്രത്തില്‍ ഒന്‍പതാം സ്ഥാനത്തുള്ള പിണറായി വിജയന്‍ എങ്ങിനെ മുഖ്യ കഥാപാത്രമായി പത്രത്താളില്‍ ഇടം പിടിക്കുന്നു? ജസ്റ്റിസ് വി. ആര്‍. കൃഷ്ണയ്യര്‍ പറഞ്ഞതു പോലെ സി ബി ഐ യുടെ വിശുദ്ധിയില്‍ ജനങ്ങള്‍ക്കും സംശയം തോന്നി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മായവതിയുടെയും മുലായം സിംങ് യാദവിന്റെയും കഥ അവര്‍ ചൂണ്ടി കാണിക്കുന്നു.

ഒന്‍പതാമനെ ഒന്നാമനായി ചിത്രീകരിക്കുന്ന പത്രധര്‍മം ജനത്തിനെ നോക്കി പല്ലിളിക്കുന്നു. ഈ പല്ല് നമ്മള്‍ അടിച്ച് വീഴ്ത്തണം.

2009 ജനുവരി 20, ചൊവ്വാഴ്ച

മാറണം നമ്മള്‍ ഒരുപാട്

ഏകദേശം പതിനഞ്ച് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പാണ് ഞാന്‍ ദുബായിലേക്ക് വിമാനം കയറിയത്. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ 1994 ജൂണ്‍ മാസത്തിലെ ഒരു ദിനം. എന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ആറ് മാസത്തിന് ശേഷം, യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ എനിക്ക് അപ്പോള്‍ അവിടം വിട്ട് ദുബായിലേക്ക് വരുവാന്‍ ഒട്ടും താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജോലി തേടി വന്ന എനിക്ക് അപ്പോള്‍ തന്നെ തിരിച്ച് അങ്ങോട്ട് പോകുവാനാണ് തോന്നിയത്. ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി നാടു വിടുന്ന ഞാന്‍, ദുബായ് ഇന്റര്‍നാഷണല്‍ എയര്‍പ്പോര്‍ട്ടില്‍ ഇറങ്ങി പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോള്‍ എന്റെ അളിയന്‍ (ചേച്ചിയുടെ ഭര്‍ത്താവ് ) എന്നെ കാത്ത് നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ രണ്ട് പേരും അളിയന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ താമസിക്കുന്ന മുറിയിലേക്കാണ് ചെന്നു കയറിയത്.

എന്റെ കൈയില്‍ ഒരു ബ്രീഫ് കെയ്സ് മാത്രമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ചെന്നപ്പാടെ അളിയന്‍ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. മുറിയിലുള്ളവര്‍ അടുക്കളയില്‍ ആഹാരം പാകം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ഞാന്‍ നിന്ന് പരുങ്ങുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ അളിയന്‍ വന്ന് “ആ മുറിയിലോട്ട് കയറിക്കോളൂ” എന്നു പറഞ്ഞു. ആ മുറിയില്‍ രണ്ട് പേര്‍ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടി ഒരു മൂലയില്‍ വെച്ച് ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് നിവര്‍ന്നപ്പോള്‍ അവര്‍ പരസ്പരം മുഖത്ത് നോക്കി എന്തോ ഘോഷ്ടി കാണിക്കുന്നതാണ് ഞാന്‍ കണ്ടത്. ഗള്‍ഫ് ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യത്തെ കല്ലുകടിയായിരുന്നു അത്. സാമാന്യം ഇരുണ്ട നിറത്തിലുള്ള എന്നെ ആര്‍ക്കും ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. കേരളത്തില്‍ നിന്നുള്ള നമ്മള്‍ എത്രമാത്രം തൊലി നിറത്തിന്ന് പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്നുവെന്ന് അതെന്നെ പഠിപ്പിച്ചു. എനിക്കൊപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്നവരില്‍ നിന്നും ഈ വിവേചനത്തിന് ഞാന്‍ പാത്രീഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.

വര്‍ണ്ണത്തിലെന്ന പോലെ മതത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും ഈ അകറ്റി നിര്‍ത്തല്‍ നമുക്ക് കാണാം. ഞാന്‍ വരുമ്പോള്‍ എന്റെ മുറിയില്‍ എല്ലാവരും ഹിന്ദുക്കള്‍ മാത്രമായിരുന്നു. മറ്റു മുറികളിലും ഇതുപോലെ എല്ലാവരും ഒരേ മതക്കാര്‍ തന്നെയായിരുന്നു. ഹിന്ദു-മുസ്ലീം-ക്രിസ്ത്യന്‍ മതക്കാര്‍ ഒരുമിച്ച് താമസിച്ച് വളര്‍ന്ന നമ്മള്‍, മറ്റൊരു നാട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍ എന്തുക്കൊണ്ട് ഇത് സംഭവിക്കുന്നു? എന്തുക്കൊണ്ട് നമുക്ക് എല്ലാ മതസ്ഥരുമായി ഒരുമിച്ച് താമസിക്കാന്‍ കഴുയുന്നില്ല?

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം പീന്നീട് ഞങ്ങളുടെ മുറിയില്‍ സമദ് എന്ന് പേരായ തിരുവനന്തപുരത്തുള്ള ഒരു മുസ്ലീം സഹോദരന്‍ താമസിച്ചിരുന്നു. പത്തനംതിട്ടയിലുള്ള ഷാജി എന്നു പേരായ ഒരു ക്രിസ്ത്യന്‍ യുവാവും താമസിച്ചിരുന്നു. ഇങ്ങനെ നമ്മള്‍ ഒരുമിച്ച് താമസിക്കുമ്പോള്‍ നമുക്കുള്ളില്‍ ഒരു മാനസീക ഐക്യം ഉടലെടുക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. നമ്മള്‍ മറ്റുള്ളവരെ മനസ്സിലാക്കുമ്പോള്‍ മാത്രമെ നമുക്ക് നമ്മളാരെന്ന് അറിയുകയുള്ളൂ. നമ്മളെ അറിയണമെങ്കില്‍ നമ്മള്‍ മറ്റുള്ളവരുമായി സംസര്‍ഗ്ഗം വേണമെന്നര്‍ത്ഥം. പക്ഷെ അന്യനാട്ടില്‍ ചെന്നാല്‍ നമ്മള്‍ ഇത് മറന്നു പോകുന്നു.

ഈയിടെ ഞാന്‍, എന്റെ കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരു കൂട്ടുക്കാരന്റെ മുറിയില്‍ പോയി. ക്രിസ്ത്യന്‍ മതത്തിലുള്ള
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂടെ താമസിക്കുന്നവരെല്ലാം ക്രിസ്ത്യാനികള്‍ തന്നെ. എന്തിനു നമ്മള്‍ ഇങ്ങിനെ സ്വാര്‍ത്ഥ മതവിശ്വാസികളാകുന്നു? മത വിശ്വാസം നമ്മളെ അന്യ മതത്തില്‍ നിന്ന് ആട്ടിയോടിക്കുകയാണോ? നമ്മള്‍ ഒരു മതത്തെ പോലെ തന്നെ ചുരുങ്ങുന്നു. മറ്റു മതത്തിലുള്ളവരോട് വിശ്വാസമില്ലാത്തവരെ പോലെ പെരുമാറുന്നു. ഒരുമിച്ച് ഇടക്കലര്‍ന്ന് ജീവിക്കുമ്പോള്‍ നമുക്ക് എന്തു രീതിയിലുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലായ്മയാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്?

ഇവിടെ ഇങ്ങിനെ ജീവിച്ച് നമ്മള്‍ തിരിച്ച് നാട്ടില്‍ ചെന്നാലും നമ്മളില്‍ ഈ തൊട്ടുകൂടായ്ക ഉണ്ടാകും. നമ്മുടെ സമൂഹത്തില്‍ അത് ഒരു വിള്ളല്‍ സൃഷ്ടിക്കും. ചേരി തിരിവ് ഉണ്ടാകും. സ്പര്‍ദ്ധ വളരും. ഒരു ജനതയില്‍ വിശ്വാസമില്ലായ്മ ഉണ്ടായാല്‍ അതിന്റെ ഭവിഷ്യത്ത് പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ പറ്റാത്തതാണ്. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ കെട്ടുറപ്പ് തന്നെ അപകടത്തിലാകും. നമ്മളോരോരുത്തരും ചിന്തിക്കണം, എന്തിനിങ്ങനെ ഒറ്റപ്പെട്ട് ജീവിക്കുന്നു? നമ്മളറിയാതെ നമ്മളെയറിയാതെ?